Τοπικό ποδόσφαιρο και οι άνθρωποι που μας κάνουν να το αγαπάμε

Τοπικό ποδόσφαιρο και οι άνθρωποι που μας κάνουν να το αγαπάμε

Δείτε κάποια χαρακτηριστικά πράγματα των ανθρώπων που αγαπούν, θυσιάζονται και συμμετέχουν στο τοπικό ποδόσφαιρο.

Τι ποδόσφαιρο θέλατε επαγγελματικό ή τοπικό;;

Σας συναρπάζει η αγάπη για την ομάδα του χωριού σας ή για τις μεγάλες διοργανώσεις;

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια το επαγγελματικό ποδόσφαιρο εξελίσσεται συνεχώς, με νέες διοργανώσεις, καινούργια format, περισσότερους αγώνες, μεγαλύτερες απαιτήσεις και λογικά πολλά έσοδα και για τους συμμετέχοντες.

Οι αλλαγές είναι αισθητές, με τα λεπτά συμμετοχής των αθλητών στον αγώνα να αυξάνονται και αντιστρόφως η ηλικία των παιχτών να μειώνεται. Από την μία, είναι συγκινητικό, που έφηβοι αθλητές, δεκαπέντε χρονών, ακούνε τον ύμνο του Champions League, με ογδόντα χιλιάδες θεατές στις κερκίδες. Από την άλλη, μέσα στην συνεχώς εξελισσόμενη σφαίρα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, το τελευταίο “οχυρό ρομαντισμού” που έμεινε ανήκει στο ποδόσφαιρο του χωριού μας!

Μια από τις αφορμές για να διατηρήσουμε την σύνδεση με το τόπο μας και τους ανθρώπους του, είναι η ποδοσφαιρική ομάδα και οι αγώνες με τα γύρω χωριά και όχι μόνο. 

Εκεί, όπου το ταλέντο φαίνεται από την παιδική ηλικία, γιατί πάντα θα βρεθεί κάποιος για να συμπληρώσει την εντεκάδα. Μεγάλη είναι η συμβολή των προπονητών, που λίγο-πολύ τα κάνουν όλα και ταυτόχρονα πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, όπως του παράγοντα, του παίκτη, του φροντιστή και του τεχνικού διευθυντή. Σημαντική είναι και η βοήθεια για την φροντίδα του γηπέδου από ανθρώπους, για τους οποίους ο σύλλογος είναι κομμάτι της ζωής τους. Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στο αυθεντικό ποδόσφαιρο. Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.

Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά αυτών των ανθρώπων που μας κάνουν να αγαπάμε το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο;

Ο φροντιστής…

Ο άνθρωπος που τα κάνει όλα και συμφέρει! Κουρεύει και ποτίζει το γήπεδο, βάζει πλυντήριο, κάνει τις γραμμές, φουσκώνει τις μπάλες , καθαρίζει τις κερκίδες και τα αποδυτήρια και όταν τελειώσει όλες τις δουλειές κάνει την καφεδάρα του και αράζει στο γήπεδο μόνος και εγκαταλειμμένος, παρέα με ένα τρανζίστορ ή με το κινητό του τηλέφωνο για ενημεπρωση από το διαδίκτυο, απολαμβάνοντας το ηλιοβασίλεμα (ή τέλος πάντων αράζει και κοιτάει το γήπεδο που ποτίζεται για να μην είμαστε και υπερβολικά ρομαντικοί). 

Σε γκαζώνει κανονικά άμα πάρεις το σορτσάκι ή τις κάλτσες μαζί στο σπίτι και ζητήσεις καινούργιες ή άμα χάσεις κάποιο ρούχο της ομάδας. Είναι ο πρώτος άνθρωπος που καλωσορίζει τους διαιτητές όταν έρχονται στο γήπεδο και επίσης ο πρώτος που ορμάει στον φράχτη και τα χώνει κανονικά όταν σφυρίζουν κάτι που δε συμφέρει κατά της ομάδας μας. Γενικά, είναι ένας από τους μεγαλύτερους (αν όχι ο μεγαλύτερος) φαν της ομάδας, γιατί είτε έχει παίξει κάποτε στην ομάδα είτε ήθελε πάντα να παίξει αλλά δεν το είχε ρε παιδιά…..δεν την ακουμπούσε την ρημάδα την μπάλα και με τον τρόπο του βρίσκει τρόπο να είναι δυναμικό μέλος της ομάδας.

Ο προπονητής…

Εδώ έχουμε πολλά και διαφορετικά στυλ και όπως όλοι φανταζόμαστε, δεν αναφερόμαστε σε στυλ που έχουν σχέση με το παιχνίδι, αλλά με την προσωπικότητα. Από τον “ατακαδόρο”, τον ‘’τσοπάνη’’ που ξέρει να μαζεύει τα παιδιά, μέχρι τον “οργανωτικό”, το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο παρουσιάζει μια μεγάλη γκάμα προπονητών, που ο καθένας επχει τον δικό του τρόπο. Η προπονητική είναι πάντα η δεύτερη δουλειά του, στην οποία συνήθως έχει χρόνο να κάτσει να σχεδιάσει την προπόνηση του απογεύματος… ή και όχι γιατί στην τελική δε χρειάζεται γιατί “τα ξέρω όλα έπαιζα χρόνια”. Ακολουθεί στρατηγική “πλέι στέισιον” δίνοντας οδηγίες κάθε δεκαπέντε δευτερόλεπτα (π.χ. “δώσε πάσα”, ‘’παίξε δυνατά’’, ‘’βγάλε σέντρα”, “κάνε σουτ”), ενώ στο ημίχρονο -για κάποιον ανεξήγητο λόγο- ακόμη και αν κερδίζουμε με 5-0, όλο και κάτι δε λειτουργεί καλά και «γκαζώνει» κάποιον, ως συνήθως τον μικρότερο σε ηλικία που κάνει τον μουγγό, ψαρωμένος στα αποδυτήρια. Μην τον καταδικάζουμε, ωστόσο, γιατί στην πραγματικότητα είναι ο “πατέρας” των παιχτών. Προσπαθεί να τους φτιάξει την διάθεση με τις ατάκες του στις προπονήσεις, πάντα ξέρει αν είσαι “παντρεμένος” και αν “τρως παντόφλα” και πιστέψτε με, αν κάποιος μαρκάρει αντικανονικά παίχτη του, είναι ο πρώτος που θα κάνει φασαρία (άλλο που στο τέλος του αγώνα θα πει “δώστε χέρια στα παιδιά” αν έχετε κερδίσει).Τέλος, είναι ο ίδιος άνθρωπος που θα σου πει παραμονή αγώνα “κοιμηθείτε νωρίς, έχουμε αγώνα αύριο” και το ίδιο βράδυ θα τον βρεις έξω στο καφενείο ή το μπαρ στις δύο η ώρα, ενώ μετά το ματς μπορεί να έχετε χάσει και να ουρλιάζει σαν παλαβός στα αποδυτήρια, μετά από δέκα λεπτά θα πει “πάμε για ρετσίνες”.

Ο αρχηγός…
Ο “σουπερστάρ”, που σίγουρα κάποτε έπαιξε σε μια ιστορική ομάδα σε επίπεδο Γ’ ή Β’ εθνικής αλλά κάτι δε πήγε όπως τα ήθελε και δεν συνέχισε την καριέρα του (πχ τον φάγανε οι μάνατζερ και τα σκοτεινά μονοπάτια) με αποτέλεσμα να γυρίσει στην ομάδα του χωριού. Είναι όντως παιχταράς, κάνει ό,τι θέλει σε αυτό το επίπεδο και το σίγουρο είναι ότι σε γήπεδα «χάλια» θα μπορούσε να κάνει και δύο τρίπλες παραπάνω. Αν παίζει “σεντερ μπάκ”, κράζει τους πάντες μπροστά του με σκοπό να τους ανεβάσει, ενώ αν παίζει μπροστά, θα τους κράξει όταν δεν του δίνουν την μπάλα. Από τα είκοσι γκολ, τα δεκαεννέα τα πανηγυρίζει όπως ο Cristiano Ronaldo και τον αντιγράφει και σε σχέση με το πώς εκτελεί τα φάουλ. Η κοπέλα του είναι πάντα στην κερκίδα και τον καμαρώνει αφού δεν χάνει παιχνίδι.

Ο «παλιός», που είναι ο ορισμός του τύπου που αγαπάει το ποδόσφαιρο, έχει φτάσει 40 χρονών και ακόμα παίζει, είναι στην ομάδα τριάντα χρόνια και όσο περνάει ο καιρός μετακινείται μια γραμμή πίσω, με αποτέλεσμα από “σεντερ φορ” να έχει καταλήξει “σεντερ μπακ”. Μοιράζει καντήλια και ρίχνει γκάζια κυρίως στους μικρούς, ενώ είναι γενικά αργός στις κινήσεις και τα τρεξίματά του, αλλά η αγάπη του για το ποδόσφαιρο και την ομάδα υπερισχύει του πόνου που αισθάνεται από το πιάσιμο, για πέντε μέρες μετά το παιχνίδι και κάνοντας όρθιος την …ανάγκη του αφού δεν σκύβει με τίποτα. Είναι η σημαία της ομάδας και τον σέβονται και τον αγαπάνε όλοι.

Η παρέα των μικρών.

Το βράδυ πριν τον αγώνα θα μαζευτούν στην πλατεία τα μηχανάκια, θα πάνε για ύπνο όλοι μαζί σε κάποιο σπίτι παίζοντας FIFA ή FC όπως το λένε οι νεολαίοι (τα διαλύσαμε όλα, κύριοι, δεν υπάρχει κράτος.) ξεσηκώνοντας “τρίπλες” από το βιντεοπαιχνίδι για να τις κάνουν την άλλη μέρα. Τις περισσότερες φορές, επειδή δεν υπάρχει ακαδημία στην ομάδα, επιστρατεύονται νωρίς νωρίς και είναι ο ορισμός του «τα παιδιά του χωριού». Δεν
ονειρεύονται απαραίτητα να παίξουν σε κάποιο μεγάλο στάδιο με ογδόντα χιλιάδες θεατές, αφού το δημοτικό γήπεδο με τους συγχωριανούς τους είναι το δικό τους «Καμπ Νου» και ένα γκολ εκεί μέσα αρκεί για να τους κάνει να ονειρεύονται μεγαλεία. Μόλις τελειώσει το παιχνίδι, θα πάνε σπίτι και το βράδυ θα βρεθούν έξω μαζί με όλους τους άλλους για να δούνε κάποιο άλλο παιχνίδι σε κάποιο μαγαζί του χωριού ή θα βγούνε για ένα ποτό με την παρέα τους (αν είναι λίγο μεγαλύτεροι) στην οποία θα συμπεριλαμβάνεται και κάποια που τους αρέσει, αλλά τώρα έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να της μιλήσουν, αφού έπαιξαν βασικοί. (Καλά, άμα έχουν σκοράρει κιόλας, «άντε γεια!»).

Ο πρόεδρος

Ο μπίζνεσμαν της ομάδας που κανονίζει για τα πάντα. Συνήθως του ανήκει κάποια από τις επιχειρήσεις του χωριού, με αποτέλεσμα το μαγαζί του να φιγουράρει στο μπροστά μέρος της φανέλας της ομάδας. Είναι συνήθως κάποιος που έπαιξε στην ομάδα πολλά χρόνια, ακούει συχνά την ατάκα «πρόεδρε, κανά τραπέζι θα κάνουμε;» και καμιά φορά έχει καημό να πουληθούν πολλά διαρκείας, γιατί αλλιώς «δε βγαίνω, ρε παιδιά». Ο πρόεδρος είναι μια αγαπητή μορφή της ομάδας και εδώ που τα λέμε, ψιλοκαμαρώνει και για τη θέση που έχει, άλλά υποφέρει από το συνεχές τρέξιμο για την ομάδα του τόπου του.

Η μασκοτ της ομάδας

Ένα σύνθημα που λέει «όπου και να παίζεις πάντα θα σε ακολουθώ» το ξέρετε; Ε, αυτό ακριβώς! Η μασκότ της ομάδας είναι συνήθως ένας πιστός οπαδός που ακολουθεί την ομάδα παντού, ενώ στα εντός έδρας παιχνίδια κάθε σφύριγμα εναντίον του γηπεδούχου τον ενεργοποιεί και φωνάζει. Εάν έχεις έρθει ως μεταγραφή στην ομάδα και δεν είσαι από
το χωριό, τον βλέπεις, τον αφουγκράζεσαι αλλά δεν έχεις ιδέα γιατί είναι τόσο τρελαμένος με την ομάδα και για να λέμε την αλήθεια…ντρέπεσαι και να ρωτήσεις. Είναι ο ορισμός του ρομαντικού οπαδού και οι φωνές του δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τοξικότητα. Αγαπάει και πονάει, που λένε. Για αυτόν οι παίχτες της ομάδας είναι οι δικοί του
ήρωες και κάθε τους γκολ πανηγυρίζεται δεόντως.

Η καντινιέρης του γηπέδου, ο δικός μας άνθρωπος

Ο πιο αγαπητός άνθρωπος των παικτών, των διαιτητών, των παραγόντων και των φιλάθλων. Ας μας πει ένας από όλους αυτούς ότι δεν απολαύσει το βρώμικο του καντινιέρη με μουστάρδα και μπούκοβο…ή τον γλυκό φραπέ με γάλα στα παλιά καλά χρόνια. Ας μας πει κάποιος ότι δεν έφαγε πασατέμπο σε γήπεδο, δεν έφαγε σουβλάκι ή χωριάτικο λουκάνικο.

Αυτές οι ιστορίες ευχόμαστε να μην λείψουν ποτέ, να υπάρχει το τοπικό ότι κι αν γίνει.!!!